ریاضیات قحطی در غزه ساده است. فلسطینیها نمیتوانند از غزه خارج شوند، جنگ کشاورزی را از بین برده و اسرائیل ماهیگیری را ممنوع کرده است؛ بنابراین تقریباً هر کالریای که جمعیت غزه مصرف میکند، باید از خارج وارد شود.
بر اساس گزارش گاردین، اسرائیل میداند چه مقدار غذا لازم است. این کشور برای دههها گرسنگی را در غزه تنظیم کرده است، در ابتدا با محاسبه میزان محمولهها برای ایجاد فشار، بدون آنکه باعث قحطی کامل شود.
«ایده این است که فلسطینیها را به رژیم غذایی بیندازیم، اما نه آنقدر که از گرسنگی بمیرند،» این جمله را یکی از مشاوران ارشد نخستوزیر وقت، ایهود اولمرت، در سال ۲۰۰۶ بیان کرد. دو سال بعد، یک دادگاه اسرائیلی حکم به انتشار اسنادی داد که جزئیات این محاسبات هولناک را نشان میداد.
نهاد COGAT، آژانس اسرائیلی که همچنان کنترل ارسال کمکهای بشردوستانه به غزه را در دست دارد، در آن زمان محاسبه کرده بود که فلسطینیها بهطور میانگین روزانه حداقل ۲۲۷۹ کالری نیاز دارند، که میتوان آن را از طریق ۱.۸۳۶ کیلوگرم مواد غذایی تأمین کرد.
امروز، سازمانهای بشردوستانه حتی مقدار کمتری را بهعنوان حداقل جیره غذایی درخواست میکنند: ۶۲ هزار تُن مواد غذایی خشک و کنسروی برای تأمین نیازهای اولیه ۲.۱ میلیون نفر در هر ماه، یعنی حدود ۱ کیلوگرم غذا برای هر نفر در روز.
در حالیکه غزه در تابستان امسال وارد مرحله قحطی شده، مقامات اسرائیلی به شکلهای مختلف وجود گرسنگی گسترده را انکار کردهاند، بدون ارائه شواهد، مدعی شدهاند که حماس کمکها را سرقت و انبار میکند، یا گرسنگی را به شکست سازمان ملل در توزیع کمکها نسبت دادهاند؛ و تصاویری از پالتهای کمک در داخل مرز که منتظر جمعآوری هستند را به اشتراک گذاشتهاند.
